Schipbreukeling – Mathieu Charles
nl/

Oscar Murillo

Human Resources

De grootschalige installatie van Oscar Murillo in de gotische Sint-Eusebius kerk bestaat uit monumentale sierramen, een videowerk en de rotsachtige mais- en kleisculpturen die veelvuldig voorkomen in de installaties van de kunstenaar.

De imposante, fijn bewerkte ramen zijn 'Shabaka' - gemaakt door Azerbeidzjaanse ambachtslieden volgens traditionele methoden waarbij hout en glas-in-lood zijn verwerkt om ingewikkelde geometrische patronen te creëren. Tijdens een bezoek in 2015 was Murillo getuige van de Shabaka-praktijk van het post-Sovjetland en het verval van voorheen bloeiende industriële gebieden. Deze reeks ramen die in opdracht van de kunstenaar zijn gemaakt, bevat afgedankt verroest metaal in plaats van decoratief glas, en verweeft de geschiedenis van arbeid in ramen die mooi, maar ook ondoorzichtig zijn.

Nu de ramen naar een Europese kerk zijn overgebracht, weg van hun traditionele locaties in islamitische moskeeën en paleizen, zet het werk de praktijk van de Murillo voort om site-specifieke installaties te creëren die onderzoeken hoe machtsstructuren onderdeel worden van architectonische ruimtes. In de zomer van 2020 werkte hij samen met de kerk in zijn geboorteplaats La Paila, Colombia, en richtte een voedseldistributiecentrum op om inwoners te helpen die getroffen werden door de coronapandemie. Later organiseerde hij een tentoonstelling voor de gemeenschap, met schilderijen die hij in quarantaine maakte. Murillo's complexe relatie met ruimtes die naar religie en industrie verwijzen, wordt ingegeven door zijn besef dat de kerk en de fabriek de twee pijlers zijn van de gemeenschap in La Paila – ze voorzien in essentiële behoeften, terwijl de vicieuze cirkel waarin het merendeel van de bevolking werkt, consumeert en een leven met ontberingen leidt, in stand wordt gehouden.

De stapel maïs- en kleisculpturen sluit ook aan bij thema’s van arbeid en voedsel, aangezien maïs een hoofdbestanddeel is dat in veel regio's wordt verbouwd. De rotsachtige objecten die door de kunstenaar en zijn familieleden op verschillende locaties zijn gemaakt, hebben betrekking op arbeid en levensonderhoud, en impliceren het methodisch proces van het malen van maïs, het vormgeven en bakken. Murillo's studio deed het afgelopen jaar ook dienst als voedseldistributiecentrum en voegde zo een nieuwe dimensie toe aan de centrale plek van basisvoedsel in zijn werk.

De video brengt ons in La Paila: buren en muzikanten komen samen om muziek te spelen en delen eten met elkaar; de dwalende opname van een handheld-camera creëert het gevoel van een vlieg op de muur, intiem en gedissocieerd terwijl de lichamen van de subjecten worden gereduceerd tot een kakofonie van bewegende vormen. De meanderende camera focust op fragmenten zoals het union jack-embleem op de pet van een zanger. Als contrast met de muziek herinnert dit detail ons aan Murillo's constante interesse in de kruising van culturen.

Anna Pigott

disrupted frequencies is een recent oeuvre van Oscar Murillo, dat voortbouwt op Frequencies, het langdurige samenwerkingsproject van de kunstenaar met scholieren over de hele wereld.

Geïnitieerd in 2013 met politicoloog Clara Dublanc en leden van Murillo's familie, gaat Frequencies wereldwijd langs scholen om stukken onbewerkt canvas op tafels in klaslokalen te installeren en nodigt studenten uit om er vrij op te tekenen, schrijven en markeren. De doeken, met opzettelijke en toevallige sporen, worden verzameld na ongeveer zes maanden van 'sedimentatie' in de klas. In de afgelopen 8 jaar heeft het project meer dan 300 scholen in meer dan 30 landen bezocht, voornamelijk met leerlingen van 10-16 jaar. Het groeiende archief van gemaakte doeken bevat er ​​nu meer dan 30.000, uit alle hoeken van de wereld, waarbij de non-profit Frequencies Foundation het project uitvoert en het archief beheert.

De aanzet voor Frequencies ontstond deels door een toevallige ontmoeting, toen Murillo als volwassene zijn eigen voormalige school bezocht en de dicht beschilderde houten tafels opmerkte die herinneringen aan de pubertijd opriepen; de wens om los te komen van de normatieve omgeving van het onderwijs en de bevrijding ervan door te tekenen en markeren. Murillo identificeerde zich met de studenten en benaderde het project als een samenwerking tussen hem en de vele deelnemers. In deze recente serie schilderijen heeft hij doeken uit het archief hergebruikt en zijn eigen markeringen eraan toegevoegd.

Door stukken canvas aan elkaar te naaien – een kenmerkende techniek van Murillo's praktijk - heeft de kunstenaar rechtstreeks op een patchwork oppervlak gewerkt met olieverf in verschillende tinten blauw. De werken herinneren aan Murillo's surge serie, met dichte blauwe vlakken in golfachtige formaties, die het oppervlak van de schilderijen overspoelen, met een effect dat Murillo heeft vergeleken met de kracht van 'vernietiging' van water.

Deze nieuwe werken zijn, zoals de titel suggereert, een opzettelijke verstoring van de intellectuele intenties van een archief en brengt doeken uit verschillende regio's samen. De titel van elk afzonderlijk schilderij bevat de namen van de landen waar de doeken vandaan kwamen, waarbij opzettelijk spanning ontstaat tussen objecten uit verschillende geografische, sociale en culturele contexten. Verdere spanning wordt gecreëerd door de tussenkomst van de blauw geschilderde vlakken, die voor Murillo tegelijkertijd dienen om te verhullen en te onthullen. Ze herinneren zowel aan de oceaan als aan de lucht en symboliseren datgene wat de geografische ruimte bindt, waardoor zowel verbindingen als ontkoppelingen, of conflicten, tussen territoria mogelijk worden.

Anna Pigott

Oscar Murillo (1986, La Palla) is een kunstenaar die op verschillende plaatsen woont en werkt en wiens beeldtaal terugkerende elementen en motieven bevat: gedrapeerde zwarte doeken, metalen structuren die doen denken aan autopsietafels, grof aan elkaar genaaide fragmenten, studiovuil, puin, en meer. Deze componenten worden ingezet in een breed scala aan media, waaronder schilderen, video, installatie en acties. De diverse werken van de kunstenaar vormen een langdurig onderzoek naar gemeenschap, ingegeven door persoonlijke interculturele connecties en de voortdurende transnationale beweging die een integraal onderdeel is geworden van zijn praktijk. Zijn recente solotentoonstellingen zijn onder meer: ​​MAM Project 029: Oscar Murillo, Mori Art Museum, Tokyo, 2021; Oscar Murillo: Social Altitude, Aspen Art Museum, 2019–20; Oscar Murillo: Horizontal Darkness In Search of Solidarity, Kunstverein, Hamburg, 2019– 20; Oscar Murillo | Zhang Enli, chi K11 art museum, Shanghai; en OSCAR MURILLO: Violent Amnesia, Kettle’s Yard, University of Cambridge, VK. Zijn werk was te zien in tal van groepstentoonstellingen. Murillo was een van de vier kunstenaars die de Turner Prize 2019 won.

Screenshot 2021-07-19 at 16.10.49.png Screenshot 2021-07-19 at 16.12.52.png Screenshot 2021-07-19 at 16.12.34.png
Image (1/3)
Deze website gebruikt cookies voor analytische doeleinden.